HomeRide

Afgelopen juni heb ik samen met ons team voor de 1ste maal de HomeRide gereden, niet compleet maar wel een drietal etappes van in totaal ongeveer 230 kilometer. De samenhorigheid en het teamgevoel dat toen ontstaan is zorgde ervoor dat we, 2 dagen nadat we gefinished waren het er allemaal overeens waren “Volgend jaar doen we dit weer!”. Begin oktober hebben we de officieele kick-off gehad voor volgend jaar en hebben we ons ingeschreven als team.

Ook in 2019 fietsen wij voor de Ronald McDonald Huizen naast het VU(Amsterdam) en het Wilhelmina Kinderziekenhuis (Utrecht) en hopen een mooi bedrag op te halen!

Waar het voor mij in 2018 vooral te doen was om “iets terug te doen” vanwege het feit dat ikzelf in 2003 gebruik heb kunnen maken van een van de Ronald McDonald Huizen, is bij mij nu meer het besef gekomen dat het geen kwestie van terug doen is, maar eerder er voor zorgen dat deze huizen kunnen blijven bestaan en onderdak (voor korte of langere tijd) bieden aan ouders die dicht bij hun zieke kind moeten zijn.

Voor 2019 heb ik de keus gemaakt om de volledige route te fietsen, de zogenaamde full ride, hiervoor blijf ik door trainen de komende tijd! Wil jij mij helpen? Dat kan simpel weg door een donatie te doen op mijn persoonlijke pagina:

https://www.homeride.nl/nl/doneer/homerider/10218

 

Hieronder het stuk dat ik in 2017 schreef:

 

In 2003 werd ik vader van een geweldig mooi minimensje. Dit minimensje werd met een spoed keizersnee te wereld gebracht en deed het eigenlijk best goed qua groeien en gezondheid. Na een week of 2 sloeg het noodlot echter toe, een virus sloeg toe en het ging slechter en slechter. Op een gegeven moment ging het zo slecht dat het MCA in Alkmaar besloot dit minimensje te verplaatsen naar het AMC in Amsterdam. Dit ziekenhuis is beter toegerust en heeft meer ervaring. Na het achterna rijden van een ziekenauto om zo snel weer bij haar in de buurt te zijn en je toch al soort van geleefd word door alles wat er om je heen gebeurt was er aan het einde van de dag (volgens mij was het al middernacht geweest) een verpleegkundige die riep “Ik zal even bellen met het Ronald McDonald Huis hiernaast, die hebben nog plaatst”. Na luttele minuten gesproken te hebben vertelde ze ons “D’r staat iemand op jullie te wachten, ga d’r maar heen”.

Uiteindelijk hebben we een kleine twee weken verbleven op een van de kamers van dit tehuis. Dit heeft mij zoveel meer rust gegeven, niet meer heen en weer hoeven te rijden, met 5min bij het minimensje te kunnen zijn, en bij haar te kunnen zijn wanneer je maar wilt.

Deze huizen zorgen ervoor dat je als ouder, broertje, zusje dichtbij je zoon, dochter, broertje, zusje kan zijn, zonder dat daar heel veel gedoe/geregel voor nodig is, en je komt ook als gezin niet met een ontzettend hoge rekening van een hotel, parkeer of reiskosten te zitten. Je betaald aan de hand van wat je kunt missen.

Dit betekend wel, dat er geld nodig is voor dit soort huizen om dit mogelijk te blijven maken. Toen het bedrijf waarvoor ik werk bekend maakte dat ze mensen zochten om mee te doen met de HomeRide heb ik dan geen seconde getwijfeld en me aangemeld. De HomeRide is een sponsorwielertocht van het Ronald McDonald Kinderfonds, we fietsen in teamvorm (minimaal 2 rijders per team tegelijkertijd) 500Km in de vorm van een hart en laten ons daarbij sponsoren. Wil je mij sponsoren en daarmee er voor zorgen dat ouders dichtbij hun kind kunnen zijn, klik dan op het onderstaande logo!