Gravel Grinder

Gravel Grinder, nu denk je misschien, wat is dat nu weer? Zo heet het nieuwe trainingsplan wat ik op Zwift gestart ben, en zoals de naam misschien al verraad is deze toegespitst op de gravelrider/gravelracer. Maar Martijn, jij hebt toch een gewone racefiets? Jij doet toch helemaal niks op gravel?

Ja dat klopt, alleen toen ik bekeer hoe de training is opgebouwd leek deze me op het lijf geschreven te zijn. De training gaat er van uit dat je intensieve stukken weg hebt (Lees: Een uitdagend stukje gravel, afdaling, of een klimmetje), afgewisseld met langere stukken weg waarop snelheid gemaakt kan worden. Hier is de training dan ook op gebouwd. Ik denk zelf dat het een erg gevarieerde training is die geschikt is voor me. De trainingen zijn niet te lang maar wel intensief genoeg om er genoeg uit te halen als ik binnen train.

Buiten wil ik wat langere tochten van een paar uur gaan maken op endurance basis zodat ook dat getraind word, en tevens word hierdoor het zitvlees gekweekt wat ik in Juni nodig heb als er 500km te volbrengen is.

Als we de finale halen dan..

..dan gaan we op een Lopifit naar Rotterdam. Soms heb je een Nieuwjaars Receptie waar je de hele avond aan de Spa Rood zit, en kun je niks anders de schuld geven dan het enthousiasme van een vriend en je eigen drang naar avontuur, en voor je het weet heb je dan ja gezegd.

Kortom, als/wanneer AZ de Bekerfinale haalt, gaan we op de Lopifit naar de Kuip toe. Vorig jaar heb ik het voor de 1ste keer op de fiets gedaan en dat is qua afstand niet enorm ver, maar het heeft wel een hele leuke dag opgeleverd. Okay, de einduitslag was niet datgene waarop door heel Alkmaar gehoopt werd, maar (insert dooddoener) het ging om de reis er naar toe.

Voor diegene die niet weten wat een Lopifit is:

Het is een loopband op/aan een fiets, met elektrische ondersteuning en alle coole dudes hebben er een. We moeten alleen nog even de finale halen en dan gaan we hier achteraan om deze apparaten gesponsord te krijgen en het her en der bekend te maken.

Hoi 2019!

Het schijnt gebruikelijk te zijn om het nieuwe jaar te beginnen met het maken van plannen en het opschrijven van uitdagingen die je aan wilt gaan. Ikzelf ben daar niet anders in dan de rest van Nederland en loop al een paar dagen na te denken..

In 2019 wil ik meer mensen, en dan vooral mijn kinderen en directe omgeving inspireren om hun het beste uit hun zelf te halen.

Wat staat er op de planning:

  • Winter11Steden Fietstocht (215km)
  • Martijn’s Verjaardagsritje (Egmond aan Zee -> Holtheme 200+ km).
  • HomeRide Full Ride (500km).
  • Rondje IJsselmeer (+- 250~300km).
  • En met heel dun potlood Drenthe 200.

Die laatste is nog heel erg onder voorbehoud, aangezien daar nog het een en ander voor aangeschaft zal moeten worden en het een hele andere tak van sport is dan wat ik tot nu toe gedaan heb. Ook zal er wat specifieke training voor nodig zijn.

Voor nu, voor iedereen de besten wensen voor 2019!

Gravelbike & Drenthe200

Al enige tijd ben ik rond aan het kijken naar een fiets die aan de volgende eisen voldoet:

  • Comfortabel.
  • Endurance geometrie.
  • Schijfremmen.
  • Mogelijkheid om brede banden te kunnen monteren.
  • Redelijk geprijsd.
  • Mogelijkheid om er mee “Off Road” te gaan.
  • Mogelijkheid om eventueel een bagagerek te kunnen monteren.
  • Mogelijkheid om zonder veel problemen spatborden te monteren.
  • Fijne schakelgroep (upgrade van de Tiagra die ik nu heb)

Na wat zoeken kom je dan heel snel uit op het zogenaamde genre “Gravel Bike”, en na wat rondkijken ben ik de Cube Nuroad 2019 Race tegen het lijf gelopen

Mooi blauw is niet lelijk

Ik wil hier begin 2019 wat serieuzer voor gaan kijken en uitzoeken welke framemaat geschikt voor me is, voor zowel het gewone fietsen ermee (gewoon op de weg met 30mm wegbandjes) als het wat serieuzere “off road” gebruik. Daarmee kom op het tweede puntje van de titel van deze post. De Drenthe200, een 200km mtb tocht door Drenthe op (meestal) 28 december. Hier heb ik de laatste best veel over gelezen en ben er wat dieper ingedoken wat de mogelijkheden zijn om deze tocht (voor sommigen een wedstrijd) te fietsen met een cyclocrosser of, in mijn geval, een gravelbike.

Parkoers is grotendeels vlak, dus geen noodzaak voor een “berg” vezet, en tussen de technische gedeeltes grote stukken verbinding die over de openbare weg gaan, of over zandpaden, waar een fiets die wat aerodynamischer is en wellicht iets minder rolweerstand heeft veel tijd kan goed maken.

Ik denk zelf, dat een een gravelbike een stuk geschikter is als een cyclocrosser:

  • Comfortabeler op de verbindingsstukken.
  • Remkracht (de meeste nieuwe crossers hebben ook hydrologische schijfremmen, maar de wat oudere nog niet.
  • Meer mogelijkheden om spullen mee te nemen.
  • ┬áBredere banden mogelijk. (40mm in dit frame).

Uiteraard zijn er wat zaken die een gravelbike minder geschikter maken:

  • Minder vering
  • Ongeschikter op de echt technische stukken
  • Superbrede banden passen niet.
  • Dubbele tandwielen voor, dus qua schakelen meer kans op mis schakelen of meer moeten schakelen.

Qua uitdagingen heb ik er voor 2019 volgens mij al genoeg, maar het begint een klein beetje te kriebelen om na juni wat specifiekere trainingen te gaan volgen om tijdens de Drenthe200 te kunnen starten, en vooral en nog belangrijker, te kunnen finishen.